Like this:

Βασικά σκεφτόμουνα πόσο σημαντικές και πόσο αναπόφευκτες συνάμα είναι οι στιγμές που περνάμε στην τουαλέτα.

Συγκεκριμένα όταν πηγαίνω στη τουαλέτα για κατούρημα παίζει να μιλήσω με τον εαυτό μου καμιά φορά, όχι απαραίτητα κάτι σημαντικό. Θες είναι ο καθρέφτης που είναι δίπλα και με βλέπω, θες είναι η ανθρώπινη φύση,μπορεί να είμαι και τρελός δεν ξέρω. Τέλος πάντων στην τουαλέτα πλέον παίζουν φωτογραφίες. Το οποίο είναι πολύ γαμάτο. Στην όλη φάση το αστείο είναι ότι όταν κάνω την ανάγκη μου (τη βασική: κατούρημα) είμαι φάτσα με φάτσα με μια καμήλα. Εκεί που θέλω να καταλήξω βασικά είναι ότι πλέον δε μιλάω μόνος μου έχω τη καμηλίτσα μου. Απλά μου φαίνεται πολύ ωραίο να έχω φωτό στο μπάνιο έτσι να αισθάνεσαι αναμνήσεις (και παρέα) σε αυτό τον χώρο που συνήθως προσφέρεται για μεγάλες περισυλλογές και εμπνεύσεις και συνήθως είσαι μόνος σου. Πραγματικά όμως δεν έχει τρελό ύφος?

Advertisement